GİZLİ ÖZNE

Ben "Gizli Özne". Yazanlar tanımaz, okuyucularla da aramız iyi olduğu söylenemez. Mekânım bellidir hâlbuki... Bazen Avni’nin şiirlerine gezinirim, ara sıra Yahya Kemal’e uğrarım. Şimdilerde Yılmaz Erdoğan’la tanıştım…

Hoş geldin Gizli Özne… Habersiz geldin… Ortalık dağınık kusura bakma. Hadi şimdi koy bir demli çay içelim karşılıksız. Demli öpücükler konduralım çay bardağının gamzelerinin üstüne. Muhabbet asaletinin ibresi gösterse de sabahın ışıklarını, dizelere dökülen cinayetin şifrelerini çözelim Gizli Özne…

Aynı dili konuşurken sen neden farklı bir dilde ağlıyorsun ey "Gizli Özne"... Oysaki ağlama sırası bendeydi. Kıs şu müziğin sesini, hıçkırıklarımızla besteleyelim Attila İlhan’dan Ayrılık Sevdaya Dahil şiirini…

Telaşlı karanlıkta yumuşak yarasalar

Gittikçe genişleyen

Yakılmış ot kokusu

Yıldızlar inanılmayacak bir irilikte

Yansımalar tutmuş bütün sahili

Çünkü ayrılmanın da vahşi bir tadı var

Öyle vahşi bir tat ki dayanılır gibi değil

Çünkü ayrılık da sevdaya dâhil

Çünkü ayrılanlar hâlâ sevgili…

İki Kalp taşıyorum farklı bedenlerde, ritmini birbirine akort ettikçe asitli yalnızlıklar nöbette. Aynı havayı solumadığımız, sana olan aşkımın devam etmeyeceği anlamına gelmesin “Gizli Özne”… Adresine ulaşmayan mektuplarımı getirmek için zile basan postacı, rüyamın katili olarak sokaklarda geziniyordu…

Tavsiye: