ŞİİR ÜZERİNE

Şiir, bir yürek hoplaması, bir ruh heyecanı ve bir gözyaşıdır. Aslına bakılırsa gözyaşları da kelimelere başkaldırmış, saf birer şiir demektir. Bir başka ifade olarak, insanın ruh halinin, kelimelerin yan yana dizilip, cümlecikleri oluşturmasıdır. Bazen duyup düşünülen her şeyi tasavvur etmek, bazen de sonsuzluk düşüncesinde savrulmaktır şiir.

Şiiri sadece söz kalıplarıyla değerlendirmek, şiire karşı yapılan en büyük darbedir. Şiir, ruhu cezp edip, söz dağarcıklarıyla gönüllerde hayret ve hayranlık uyandıracak. Ağızdan çıkan her kelimenin bir ışık kaynağı gibi etrafta bulunan insanları aydınlatabilecek ve senin en sevdiğin nesnenin en mükemmel şekilde tasvir edecek.

Şiir ikiyüzlüdür, ne demek ikiyüzlüdür hemen aklınızı kötü şeyler getirmeyin, yani bir iç ve bir de dış yüzü vardır. Dış yüzünden kastım, kelimeler, cümleler ve ölçü gibi kavramların, birbiriyle dans etmesidir. İç yüzündeyse; iç âlemde mayalanan ve kelebeklerin kanatları gibi süslü ve zarif duygular, kıvılcım gibi düştüğünde insanın gönlünde yangın çıkaran ahenkler ve dudağına konan neyin ruhunu okşayan dem sesleridir.   

Şiir, düşünce ve duyuşun birbiriyle kaynaşıp bütünleşerek meydana getirdiği bir tonlamadır. Duygu ve düşüncelerin, aynı tonlamalarda yüreğinden boşalması olarak da ifade etmek, hiç de yanlış bir tasvir olmaz diye düşünüyorum.